จากจดหมาย
เดียร์ เซอร์ มาดาม
ฉันขอคำแนะนำเรื่องฉันเชื่อว่าฉันได้รับการละเลยทางการแพทย์ ฉันพบทันตแพทย์เพื่อทำความสะอาดฟันและอุดฟันสม่ำเสมอ เป็นเวลา3ปีครึ่งนัดประมาณ 14 ครั้ง หลังจากมีอาการเหงือกมีปัญหา ฉันไปพบหมออีกคนเป็นความเห็นที่สอง

ฉันถูกส่งไปพบหมอเฉพะทาง วิเคราะห์ว่าเป็นโรคปริทันต์ ฉันช็อคที่ทราบว่าเป็นโรคนี้ทั้งที่ฉันพบหมอฟันสม่ำเสมอเพื่อดูแลสุขภาพช่องปาก

ทั้ง2 หมอเชื่อว่าโรคน่าจะถูกตรวจพบก่อนหน้านี้เพื่อป้องกันฟันจากการมาถึงระยะที่ต้องถอน

ฉันจะเรียกร้องค่าชดเชยจากหมอสำหรับความเสียหายนี้

มากไปกว่านั้น

ผู้ป่วยเหล่านี้มักจะเหมารวมการดูแลสุขภาพช่องปาก การรักษาไม่เพียง ราคา สภาวะขณะนั้นแต่รวมถึงความต้องการในอนาคตทั้งค่าทันตกรรมและการแพทย์ ที่จะเกิดตลอดชีวิต

การรักษาคงสภาพ การผ่าตัดทำรากเทียมหรือฟันปลอมเพื่อทดแทนฟันที่ต้องถอนเพราะโรคเหงือกบ่อยครั้งก็เป็นจำนวนใหญ่มากเพราะความโกรธและคาดไม่ถึงของคนไข้

โรคปริทันต์

ความแตกต่างที่สำคัญของโรคเหงือกกับการรักษาทางทันตกรรมอื่นๆ ผู้ป่วยที่ละเลยการดูแลช่องปากสามารถเกิดเหงือกอักเสบในดีกรีต่างๆกัน

อย่างไรก็ดี เพียง10%ของผู้ป่วยเหล่านี้ได้พัฒนาเป็นโรคปริทันต์ บ่อยครั้งโรคปริทันต์ไม่สามารถระบุอย่างชัดเจนและอาจไม่มีอาการ การระบุโรคมักต้องการภาพรังสีที่เหมาะสม และการวัดร่องเหงือก ด้วยการเจริญไปเรื่อยๆของโรคปริทันต์จึงยากที่จะทำให้ผู้ป่วยตระหนักถึงโรคและความรุนแรงของมันแต่เริ่มแรก หมอก็อาจหลงเข้าสู่comfort zone เช่นดียวกับผู้ป่วย คือละเลยเช่นกัน และจะรุ้เมื่อมันยากจะจัดการและคงสภาพไว้ได้แล้ว

โรคเหงือกเกิดขึ้นอย่างช้าๆ และเงียบๆ บ่อยครั้งเกิดในวัยหนุ่มสาวและอาจใช้ระยะเวลามากกว่า10ปี จึงไปถึงระยะสุดท้าย

โรคเหงือกสามารถคงตัวในระยะยาวและสามารถเกิดอาการรุนแรงขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้

การวิเคราะห์และการรักษาต้องทำต่อเนื่องกว่าการอุดฟัน รักษารากฟัน การรักษาโรคเหงือกให้ได้รับผลความพึงพอใจไม่ใช่เรื่องง่าย การละเลยฟันผุอาจทำให้เกิดการเสียฟัน1 ซี่

แต่โรคเหงือกอาจทำให้เสียฟันทั้งหมดได้

การรักษาโรคเหงือกต้องอาศัยความร่วมมือกันอย่างสูงทั้งสองฝ่าย ตรงข้ามกับการรักษาอื่นๆ ซึ่งขึ้นกับความชำนาญของหมอและผู้ป่วยยินยอมก็พอ แต่ผู้ป่วยต้องมีทัศนคติเชิงบวก และให้ความร่วมมือด้วย

ผู้ป่วยมักเชื่อและคาดหวังว่าด้วยการรักษาที่มีคุณภาพจะทำให้สุขภาพช่องปากดีเยี่ยมไปตลอด

ผู้ป่วยเหล่านี้ มักจะมีปฏิกิริยาที่รุนแรงมากเมื่อมีพยาธิสภาพที่ไม่ได้ระบุเป็นเวลานานซึ่งจะสามารถทำลายฟันทั้งหมดและความคาดหวังที่สูงส่งของเขาเหล่านั้น

หลีกเลี่ยงความหายนะได้อย่างไร

มันถูกแนะนำว่าComprehensive Oral Exam(COE)ต้องทำทันทีสำหรับคนไข้ใหม่ทุกคนที่จะทำการรักษา ซึ่งจะหลีกเลี่ยงความเป็นไปได้ที่หมอจะถูกฟ้องในเวลาต่อมาของการไม่ระบุโรคและรักษาโรคเหงือกที่แสดงเมื่อแรกพบผู้ป่วย

COE ควรถูกพิจารณาให้ทำประจำปีสำหรับเคสต่อเนื่องทั้งหมด โดยเอ็กซ์เรย์ปรกติ รวมถึง bw หรือ opg ต้องถูกพิจารณา การทำอย่างนี้จะได้การบันทึกอย่างสมบุรณ์ของสถานะเหงือกและฟันของผู้ป่วยทั้งหมด

COE(011)ควรประกอบด้วย

- การลงตำแหน่งฟันทั้งหมด

-วัดความมีชีวิต และการโยกของฟัน

-บันทึกสภาวะเหงือกทั้งปาก probing mobility plague bleeding indices

-Record CPITN ถ้าเป็นไปได้

-บันทึกลักษณะพยาธิสภาพตามคำบอกของผู้ป่วย

-ถ้ามีร่องเหงือกลึกที่ต้องระวังควรแนะนำผู้ป่วยทันทีและบันทึก เมื่อระบุโรค แจ้งผู้ป่วยแล้วบันทึก 11 d ซึ่งประกอบด้วย

-Full outline ของ prognosis และผลที่จะเกิดขึ้นเมื่อไม่ได้รับการรักษา

-Outline ของทางเลือกของการรักษา ราคา ช่วงเวลา

-บันทึกข้อมูลที่จำเป็นทั้งหมดเพื่อการส่งต่อหรือได้เสนอการส่งต่อ เป็นทางเลือกถ้าผู้ป่วย

ปฎิเสธการส่งต่อได้เตือนแล้วถึงผล