โดยเฉพาะที่อิตาลีซึ่งเป็นที่กล่าวขวัญในเรื่องของหายเป็นอย่างมาก
แต่ในที่สุดก็มาจำเป็นต้องซื้อที่โรม เพราะเป็นเมืองสุดท้ายก่อนกลับได้แจ๊คเก็ตหนังอย่างดีสีสวยมา 2 ตัว ตัวหนึ่งเป็นแจ๊คเก็ต
ยาวถึงข้อเท้าสำหรับหน้าหนาวโดยเฉพาะ สีแดงเบอร์กันดี ตัวที่ 2 เป็นแจ๊คเก็ตตัวสั้นสีม่วงอ่อนตัวนี้เอาไว้ใช้ได้หลายโอกาส
เพราะไม่หนาจนเกินไปในที่สุดก็เลยต้องหา suit case 1 ใบเพื่อรวบรวมของที่ช็อปมาทั้งหมดใส่กระเป๋าขึ้นเครื่องบินกลับบ้าน
ชุดประจำตัวของทริบนี้ คือ เสื้อยืดสีเขียวอ่อนซึ่ง Mom
ซื้อมาฝากจากอเมริกาเมื่อครั้งมาเยี่ยมหลานสาวคนใหม่ที่เพิ่งคลอดประมาณ 1เดือนก่อนหน้าและกางเกงยีนส์ผ้ายืดใส่สบายลาย
alphabet ที่แถบด้านข้าง 2 ด้านดูอเมริกันจ๋าเพิ่งซื้อไม่นานจากร้านที่ central plaza นี่เองเสื้อ sweater แขนยาวมีฮู้ดสีเทาตรา
undergrade school ชื่อดังของอเมริกาที่ผูกคาดเอวไว้ทำให้บางคนคิดว่าเราเป็นเด็กนักเรียนอเมริกันแต่ทำไมหน้าไม่เด็กและ
กระเป๋าสะพายสีดำผ้าร่มใบเก่งของ jacob สามารถปรับเป็น back pack แบ่งเป็นช่องหลายชั้นและมีซิปรูดปิดแยกจากกันกระเป๋า
มีซิปขยายได้อีกเล็กน้อย รองเท้าหนังใส่สบายสำหรับเดินของ soft sport และถุงเท้าสีเขียวมะลิลายการ์ตูนแค่ข้อเท้า แว่นกันแดด
gucci ลายกระนาฬิกาสายแสตนเลสของ baume & mercier สร้อยคอ white gold ชนิดแบนเรียบซื้อจากอเมริกาทั้งหมดนี้เลย
กลายเป็นเอกลักษณ์ ของเราตลอดสัปดาห์สุดท้าย ห้ามไปซื้อของที่เดิมเด็ดขาดเพราะคนเขาจะจำได้ว่าแม่คนนี้มาอีกแล้วแต่ก็ดีเวลา
ช็อปปิ้งทีพอต่อรองราคาแล้วกลับมาเอา คนขายจะจำได้แม่นยำว่าของชนิดไหนต่อไว้เท่าไรเป็นต้น กลับมาชุดเก่งนี้แทบจะ
เข้าพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวโดยเฉพาะกระเป๋าและข้าวของที่บรรจุอยู่ในกระเป๋าขณะนั้นล้วนเป็นปัจจัยที่สำคัญทั้งสิ้น
เมื่อปลดปล่อยสำภาระโดยจำเป็นทำให้ไม่ต้องห่วงสวยและสามารถไปได้ทุกที่รู้สึกสบายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
รู้สึกว่าก็อยู่ได้ไม่มีภาระไม่ต้องกังวลเมื่อตัดได้ก็ทำให้ซึมซับกับทิวทัศน์ผู้คนสถานที่ บางคนที่เจอะเจอจะไม่เชื่อว่าเรามีแค่กระเป๋า
ใบเดียวนี้ก็เลยต้องเล่าเรื่องราวให้ฟัง
แม้บางคนเห็นใจให้ความช่วยเหลือแต่เราไม่ต้องการภาระ
ซื้อเองก็ซื้อได้แต่ติดในความสบายซะแล้วนึกถึงตอนสมัยเรียนที่เชียงใหม่เพื่อนและรุ่นพี่ชวนไปเที่ยวเขาม่อนจองที่แถบภาคเหนือ
จะมีทิวเขาที่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวอยู่มากมายมีทั้งรถขึ้นไปถึงและต้องเดินเองเหมาะสำหรับคนที่ชอบอากาศหนาวและทิวทัศน์
ของเทือกเขาและความหวาดเสียวขณะที่รถสองแถวท้องถิ่นขับเลาะไปตามริมผา ส่วนที่ม่อนจองนี้พิเศษตรงที่ต้องเดินข้ามเขาไป
ประมาณ 3-4 ลูกจึงจะถึงจุดหมายมีกวางผาชนิดหนึ่งซึ่งเป็นสัตว์หาดูได้ยากออกมากินดินโป่ง ตอนเช้ามืดเป็นการเดินป่าจริงๆ
กางเต็นท์มีพรานนำทางทริปนั้น 7 วันก็มีเพียงสมบัติติดตัวที่จำเป็นเพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้นเพราะต้องแบกไปเองครั้งนั้นรู้สึกลำบาก
เหนื่อย แต่ก็สนุกดีและก็รู้สึกภาคภูมิใจที่มีโอกาสได้ไปถึงในที่ที่คนอื่นอาจจะไม่มีโอกาสได้ไป ได้เห็นในสิ่งที่คนอื่นอีกหลายๆคนไม่มี
โอกาสได้มาเห็นด้วยตา นี่คงเป็นเสน่ห์ของการเดินป่า เราไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญในการเดินป่าไม่ใช่ผู้ที่เดินทางด้วย back pack เป็นนิสัย
แต่ถ่ายทอดความรู้สึกด้วยอารมณ์ใหม่ที่ยังไม่คุ้นเคย
ไม่แน่นะทริปหน้าอาจจะตั้งใจ back pack เลยก็ได้
|
